Wat als je van jongs af aan het gevoel hebt dat de wereld om je heen een toneelstuk opvoert? Dat iedereen zijn rol kent, de regels volgt en zijn positie beschermt, maar niemand zich nog afvraagt voor wie het allemaal bedoeld is?
Voor orthopedagoog en schrijver Yuna Timmermans is die vraag geen filosofisch gedachte-experiment. Het is een gevoel dat haar leven jarenlang heeft bepaald en uiteindelijk de basis vormde voor haar tweede boek, Het toneelensemble dat vergat dat het publiek écht was.
Een boek over eenzaamheid, hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit, maar bovenal over de maatschappelijke systemen waarin de menselijke maat soms verloren gaat.
Als het systeem belangrijker wordt dan de mens
Al op jonge leeftijd voelde Yuna zich een buitenstaander. Toen ze rond haar veertiende in aanraking kwam met de jeugdzorg en geestelijke gezondheidszorg, werd dat gevoel versterkt. Ze zag hoe procedures, onderlinge verhoudingen en verantwoordelijkheden soms belangrijker leken te worden dan het kind om wie het eigenlijk draaide.
Later herkende ze vergelijkbare patronen binnen andere organisaties en sectoren.
In haar nieuwe boek gebruikt ze het theater als metafoor voor een samenleving waarin mensen zich aanpassen aan verwachtingen, functies en machtsverhoudingen.
‘Achter iedere rol, ieder dossier en iedere beslissing zit een écht mens. En dat mogen we nooit vergeten.’
De eenzaamheid van anders kijken
De ontdekking dat ze hoogbegaafd en hoogsensitief is, veranderde Yuna's kijk op zichzelf. Jarenlang vroeg ze zich af waarom ze bepaalde tegenstrijdigheden zo scherp waarnam, terwijl anderen die niet leken te herkennen.
Hoe blijf je vertrouwen op je eigen waarneming wanneer de wereld om je heen iets anders lijkt te zien? En wat doet het met je wanneer authenticiteit en rechtvaardigheid voor jou essentieel zijn, maar de werkelijkheid daar regelmatig mee botst?
Yuna spreekt openhartig over twijfel, existentiële eenzaamheid en het proces van zelfacceptatie. Maar ook over de mensen die haar hebben geholpen om zichzelf niet te verliezen.

Wie durft er nog tegen de stroom in te gaan?
Haar verhaal gaat verder dan persoonlijke ervaringen. Yuna onderzoekt hoe angst, status, prestatiedruk en organisatieculturen menselijk gedrag beïnvloeden. Waarom passen mensen zich soms aan, zelfs wanneer dat tegen hun eigen waarden ingaat? En welke verantwoordelijkheid dragen leiders, opvoeders en organisaties voor het veranderen van schadelijke patronen?
Voor Yuna begint verandering niet bij harder presteren of beter in bestaande systemen passen. Ze begint bij zelfreflectie, empathie en de bereidheid om kritisch naar ons eigen handelen te kijken.
In een samenleving die steeds meer lijkt te draaien om succes en zichtbaarheid, stelt ze een wezenlijk andere vraag:
Wat als we mensen niet beoordelen op hun positie of prestaties, maar op wat ze voor anderen betekenen?
‘We hebben pioniers nodig’
Ondanks haar kritische blik op de maatschappij blijft Yuna zoeken naar verbinding en mogelijkheden voor verandering.
Haar boodschap aan mensen die zich niet thuis voelen in de wereld om hen heen is even eenvoudig als krachtig: verlies je eigenheid niet.
‘We hebben pioniers nodig die vragen durven stellen, dingen ter discussie durven stellen en laten zien dat het ook anders kan.’
In het volledige interview met VEMPWR vertelt Yuna Timmermans over haar jeugd, haar ervaringen in de zorg, de betekenis van hoogbegaafdheid, narcistische dynamieken en de bijzondere rol van haar voormalige knutseljuf Els. Een persoonlijk en confronterend gesprek over rechtvaardigheid, veerkracht en de moed om trouw te blijven aan je eigen morele kompas.

